ik heb genoeg harten onder mijn riem,
nu wil ik de waarheid

ik ben adembenomen

Zijn dromen geen dromen omdat je ze niet deelt?

"poppedijn zonneschijn
meisjelief hartendief
suikerspinvriendin
mijn lieve liefdekoningin"

Ik snap hem niet. Totaal niet. Hij mij ook niet denk ik. Alles wat hij is, zo wil ik niet zijn. Ik heb me denk ik onbewust afgekeerd van dat opdringerige, uitbundige, egocentrische en het tegenovergestelde geworden. Daarom boren mijn ogen zich priemend in de zijne wanneer zo’n moment zich voordoet, dat hij zo volledig en vol overgave datgene belichaamt waar ik niet tegen kan. Daarom noem ik gexc3xafrriteerd en vermoeid zijn naam, om hem tot stilte te manen. Als ik dat doe, verdwijnt de lach uit zijn gezicht en kijkt hij mokkend voor zich uit.

Maar nooit voor lang.

ik heb vrienden en vriendinnen
en woorden worden zinnen
ik heb dromen, ik heb lief
ik dans en lach en ben actief
als wervelende zomerwinden, als status van het welbevinden als meer dan ooit jezelf terugvinden

maar
als
ik
stilsta.

als ik denk aan wat ik dacht
elke dag en elke nacht
dan is het elke keer weer zeer
pijn
au

ik denk expres maar niet aan jou

We zaten in de oude donkergroene auto, naast elkaar. Jij reed. De zon kwam net op en scheen feloranje door de bomen, recht in onze ogen. De rust. Het aarzelende licht. De nevel over de weilanden. Er was niemand op de weg en het vertrouwde brommen en de geluiden van de auto waren op dat moment het fijnste wat er was. Het dashboard lag vol met wereldkaarten, schrijfblokjes, zuurtjes, ansichtkaarten, pennen en kleine souvenirtjes uit Brazilixc3xab, Kopenhagen, Cambodja, Dubai, San Francisco en alle andere plekken waar jij of ik of een van onze vrienden geweest was. Coeur de pirate klonk vol ruis uit de oude autoradio. Ik krulde me op en terwijl we beiden van onze warme koffie nipten, praatten we over boeken en Parijs en maakten we plannen voor de zomer.

Ik wil dat terug. Jij?

zomerdagen lang vervlogen
ogen eenzaam in de nacht
liever dan mijn onvermogen

zonder zonde lach jij zacht

‘Verlangens formuleren,’ zei de schrijver. ‘Dat is wat ik doe. Verlangens en dromen. Passie, en vaak niet in de vorm van liefde. Schoonheid vind ik niet interessant – het is zo relatief.’ Arrogante ondertoon. Zijn aandacht hing al ergens anders, ogen loom zoekend door de mensen naar een nieuwe gesprekspartner om indruk op te maken. Niet dat dat bij mij echt gelukt was, maar door mijn gebrek aan een antwoord scheen hij te denken van wel. Hij nam tevreden een slok van zijn drankje. Ik besloot eerlijk te zijn. ‘Mijn verlangens laten zich niet formuleren. En mijn passies al helemaal niet. Ik denk zelfs dat iemand die denkt dat dat wel mogelijk is en in de veronderstelling leeft dat hij er goed in is, nooit echte passie heeft meegemaakt. Ik schrijf op schoonheid. Mensen leven voor de passie en ze lezen voor de schoonheid.’ Hij kon het niet waarderen.

Als -

Als jij met je vingertoppen zacht over de buitenkant van mijn jas strijkt, voel ik het door zes lagen kleding heen zinderen op mijn huid alsof de zomerzon mijn blote schouders beroert.

Als vogels in volle vlucht de azuurblauwe lucht doorklieven om slechts een vluchtige schaduw te werpen op de wereld onder hen, wat maakt het dan uit wat het menselijk ras van elkaar vind?

Als ik slechts de herinnering zou koesteren.. Zou het dan beter worden?

Als.